Grazyna Bacewicz’ Strijkkwartet nr. 4 is een krachtig en energiek werk, geschreven in de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Bacewicz was niet alleen componiste, maar ook een gevierd violiste, en dat hoor je in de virtuoze, scherpe lijnen van dit kwartet. Ze schreef het werk in een periode waarin ze zich steeds vrijer losmaakte van traditionele vormen. Een leuke anekdote is dat Bacewicz haar eigen werken vaak zelf uitvoerde, soms tot verrassing van collega’s die haar vooral als violiste kenden. Het vierde kwartet combineert speelsheid met ritmische spanning en heeft een bijna motorische drive.
Felix Mendelssohns Strijkkwartet op. 13 nr. 2 daarentegen is doordrenkt van jeugdige romantiek en emotionele intensiteit. Mendelssohn componeerde dit werk op slechts achttienjarige leeftijd, kort na het schrijven van zijn beroemde ouverture Ein Sommernachtstraum. Het kwartet is sterk beïnvloed door Beethoven, maar Mendelssohns eigen lyrische stem is al duidelijk hoorbaar. Het openingsmotief keert door het hele werk terug, een techniek die toen nog vrij vernieuwend was. Mendelssohn baseerde het stuk deels op een lied dat hij zelf had geschreven, wat het werk een intieme, bijna autobiografische sfeer geeft.
Anton Weberns Langsamer Satz vormt een verstild en lyrisch slot van het programma. Hoewel Webern later bekend zou worden om zijn extreem compacte en atonale muziek, is dit vroege werk verrassend romantisch van karakter. Hij schreef het tijdens een bergwandeling met zijn latere vrouw, wat vaak wordt genoemd als bron van de warme, contemplatieve sfeer. Het stuk bleef lange tijd ongepubliceerd en werd pas na zijn dood bekend. Langsamer Satz laat een heel andere kant van Webern horen: intens, zangerig en vol ingehouden emotie. Samen schetsen deze drie werken een boeiende reis door de expressieve mogelijkheden van het strijkkwartet.
